Trainer zijn is ook jezelf blijven evalueren

Onlangs verloren we met het team, waar ik sinds dit seizoen assistent trainer ben. Toch kan ik met een goed gevoel terugkijken op wat de spelersgroep heeft laten zien.  Met mijn achtergrond als jeugdtrainer in vrijwel alle leeftijdscategorieën, in zowel binnen – als buitenland, is het voor mijn ontwikkeling goed om nu het seniorenvoetbal in te rollen binnen het amateurvoetbal. Ik heb het geluk gehad dat ik met profvoetballers van eerste teams mocht werken en daardoor snel en veel heb kunnen leren.  Geleerd heb ik niet alleen vanuit de dug-out, maar vooral tijdens de (individuele) trainingen. Dat we in Roemenië promoveerden naar Liga 1 (Eredivisie) was een mooie bekroning op een leerzaam seizoen.   Op amateurniveau is niet alles vanzelfsprekend en kun je minder eisen. Je moet vaak improviseren en uit je comfort-zone durven komen. Uitgeleerd ben je dus nooit!

Techniektraining staat nooit los van tactiek. Als de uitvoering niet functioneel is heeft het geen zin. Je bent dan continu aan het omschakelen wat ontzettend veel energie kost en je creëert niets.

Voorbeeldgedrag vind ik heel belangrijk. Ik verwacht van spelers dat zij alles geven in hun trainingen en wedstrijden en dan hoor ik dat als trainer ook te doen. Als je met jeugdspelers werkt is die voorbeeldfunctie eigenlijk nog veel belangrijker. Waarom zouden kinderen zich aan regels moeten houden of openstaan voor feedback als je dat als volwassene ook niet doet? Kan je van spelers verwachten dat ze gemotiveerd zijn als jezelf met je handen in je zakken voor je uit staat te kijken? Is het raar dat je spelers geen respect hebben voor andere spelers in je team als je dat zelf ook niet doet? Uit een appelboom vallen geen peren. Naast voorbeeldgedrag vind ik goede communicatie cruciaal. In een wedstrijd als bijvoorbeeld afgelopen zondag is dat ook het eerste waar ik naar kijk. Zijn we duidelijk geweest naar de spelers toe in de manier waarop wij wilden gaan spelen? Ja dat was absoluut het geval! De spelers voerden het “strijdplan” prima uit en gaven alles wat zij hadden. We kwamen al snel op een 0-1 voorsprong, maar ze wisten de overige kansen niet goed te benutten om de voorsprong verder uit te bouwen. Dat spelers fouten maken hoort nu eenmaal bij het spel anders zou iedere wedstrijd in een saaie 0-0 eindigen. Het makkelijkste is om spelers op hun fouten te wijzen. Zij weten zelf ook wel als een pass bijvoorbeeld niet goed is geweest. Een speler gaat echt niet beter spelen als je continu op een negatieve manier aan het coachen bent. Ik probeer op de momenten waarop een speler een verkeerde keuze maakt altijd een soort “snap shot” te maken en die sla ik in mijn geheugen op.

Door vaak “snap shots” te maken herken ik een patroon van situaties waarin een speler vastloopt in het maken van keuzes. De verbetering daarin begint bij mij! Ik moet de juiste voorwaarden creëren.

Hoe kan ik deze speler het beste helpen om een soort gelijke situatie sneller te herkennen en daarin betere keuzes te maken? In een wedstrijd heb ik misschien maar 2 of 3 seconden om dat over te brengen dus hoe ik dat overbreng is heel belangrijk. In het handelen laat de speler vervolgens feedback aan mij zien. Pikt hij het op? Nee? Waarom niet? Met feedback kunnen omgaan, zowel non-verbaal en verbaal, is belangrijk voor je ontwikkeling als trainer. Voetbal is ook niet altijd eerlijk. Er gebeurden in die wedstrijd dingen die enorm zuur waren, maar zodra het fluitsignaal klinkt gaat bij mij de knop om. Je kunt blijven hangen in het negatieve, maar daar schiet niemand iets mee op. Alle “snap shots” uit de wedstrijd komen in een vogelvlucht voorbij voordat ik het veld ben afgelopen. Door jezelf continu te evalueren kan je de juiste voorwaarden blijven creëren waarin spelers zich goed kunnen ontwikkelen.

Avatar

Over Dennis Meier

Dennis Meier is actief als individuele trainer voor amateur en profvoetballers. Expert Team Member Cognitive Training Germany | RJO PSV/ Eindhoven | Dayton Dutch Lions | CSU Craiova |
Dit bericht is geplaatst in Jeugdvoetbal. Bookmark de permalink.