Druk van ouders op de ontwikkeling van jeugdspelers

Ik heb de afgelopen jaren veel spelers in mijn voetbalschool mogen trainen. Iedere speler is voor mij uniek en welkom, dit ongeacht niveau. Spelers beter maken dat is mijn dagelijkse passie, maar moeten dat dan ook perse spelers zijn die naar een profclub moeten? Nee absoluut niet, ik heb er zelfs een hekel aan als mensen ermee te koop lopen hoeveel jonge jeugdspelers zij naar een profclub hebben gebracht. Feit is dat de meesten al over voldoende basiskwaliteiten beschikten en feit is ook dat 99% uiteindelijk weer afvalt. Als half Duitser kom ik regelmatig in Duitsland en daar is het percentage dat vroegtijdig afvalt echt niet anders. Het zegt niet alleen iets over hoe moeilijk het is om jeugdspelers op potentie te beoordelen, maar ook iets over jeugdspelers die op jonge leeftijd over het hoofd worden gezien en vergeten. Daarin liggen zeker nog mogelijkheden tot verbetering.

Plezier en Zelfvertrouwen als basis voor ontwikkeling. De Trainer motiveert en inspireert.

Als je bijvoorbeeld op latere leeftijd, vooral vanaf 14 jaar is mijn ervaring, nog in beeld wilt komen dan wordt dat een heel lastig verhaal. In gesprekken met scouts krijg ik regelmatig te horen “Dat is inderdaad een hele goed speler, maar ja we doen daar eerlijk gezegd nooit iets mee. Wij zijn dit niet gewend. Wij werken zo helaas niet, maar je hebt wel gelijk Dennis”. Een bekende spreuk van Albert Einstein luidt “Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. We roepen allemaal dat het anders en beter moet, maar blijven toch op onze rotondes zitten. Dan kun je roepen en schrijven wat je wilt, maar vindt er geen verbetering plaats. Dat er meestal niets beters rondloopt in de regio dat kan zijn, maar meestal is niet altijd. Ik ben trainer geworden omdat ik het leuk vind om spelers individueel beter te maken. Naar de ontwikkeling van het individu kijken betekent ook dat je van regels en leidraden moet kunnen afstappen als de situatie daarom vraagt.

Ontwikkeling van het Individu is regels kunnen loslaten als de situatie daarom vraagt.

Het bovenstaande is een van de oorzaken dat veel ouders al vroeg beginnen om hun kind in beeld te krijgen bij een profclub. Daarnaast is er ook de oorzaak dat er ouders bijzijn die het zelf niet hebben geschopt tot profvoetballer en hun droom projecteren op hun kind. Als je met deze ouders praat en naar de lichaamstaal van het kind kijkt kan je goed zien wie er meer mee bezig is. Dat wil niet zeggen dat kinderen niet de droom mogen hebben om profvoetballer te worden, integendeel zelfs , maar wiens droom is het? De druk die op hun kind wordt gelegd luidt vaak al het begin van het einde in. Daar hoor je, in mijn ogen, als trainer naar te kijken. Zodra de verhouding ongezond is probeer ik het kind daarin te beschermen, ook als dat betekent dat een ouder er vervolgens voor kiest om ergens anders zijn heil te gaan zoeken. Commercieel gezien is dat misschien niet altijd de juiste keuze, maar als vader en als (jeugd)trainer wel.

Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen, waarvan de ouders een gelaten houding innamen of hun kind steunden tijdens de “loopbaan” van hun kind, het verste zijn gekomen. In steunen zit echter ook een duidelijke grens! Het bemoeien met de opstelling, speelwijze en andere zaken die tijdens de wedstrijd gebeuren vallen niet onder steunen.

De Duitse sportpsycholoog René Paasch heeft daarvoor een aantal vragen ontwikkelt die ouders zichzelf kunnen stellen om te beoordelen in hoeverre zij zichzelf projecteren op hun kind;

  1. Wat heeft dit eigenlijk met mij te maken?
  2. Leg ik mijn kind iets op wat in mijzelf zit of waar ik mee leef?
  3. Leg ik mijn kind iets op wat ik mijzelf nooit zou veroorloven?
  4. Leg ik mijn kind iets op, omdat hij/zij iets heeft of kan wat ik niet heb of kan?

Of je nu met jeugdspelers werkt of met volwassen profvoetballers, trainer zijn is kunnen kijken naar de (individuele) behoeftes van je spelers. Dat vraagt om empathisch vermogen.

Dit is een belangrijk stuk zelfreflectie wat valt onder persoonlijke ontwikkeling. We verwachten van onze kinderen dat zij leren om naar zichzelf te kunnen kijken, maar doen wij dat als volwassenen ook naar onszelf?

Avatar

Over Dennis Meier

Dennis Meier is actief als individuele trainer voor amateur en profvoetballers. Expert Team Member Cognitive Training Germany | RJO PSV/ Eindhoven | Dayton Dutch Lions | CSU Craiova |
Dit bericht is geplaatst in Jeugdvoetbal. Bookmark de permalink.